راستى خدا به طور حتم حكم فرموده است كه نعمتى به بندهء خود ندهد و آن را از وى بازگيرد تا آن بنده گناهى پديد آرد كه سزاوار نقمت شود . ( 1 ) 23 - از سدير ، گويد : مردى از امام صادق ( ع ) پرسيد از تفسير قول خدا عز و جل ( 19 سوره سباء ) : « گفتند پروردگارا دورى انداز ميانهء سفرهاى ما و به خود ستم كردند » - الآية - فرمود : اينان مردمى بودند كه ده‌هاى پيوسته داشتند ، هر كدام به ديگرى چشم‌رس بود ، داراى جويهاى روان و اموال فراوان و نمايان بودند و به نعمتهاى خدا عز و جل ناسپاسى كردند و آن عافيتى كه خداوند بدانها داده بود ديگرگون ساختند و خدا هم آن نعمتى كه داشتند ديگرگون ساخت « و به راستى كه خدا ديگرگون نسازد آنچه را مردمى دارند تا آنها خود را دگرگونه نمايند » ، خدا سيلاب عَرِم را بر آنها روانه كرد و دِه‌هاى آنها را غرقه نمود و خانمان آنها را ويران كرد و اموال آنها را برد و به جاى باغهاى آنها « دو باغ گذاشت كه درختهاى خار و گز داشتند و اندكى هم درخت سِدر در آنها بود » سپس خدا فرموده است : « آنها را سزا داديم بدان چه ناسپاسى كردند و كفر ورزيدند و آيا مجازات كنيم جز ناسپاس را ؟ » . ( 2 ) 24 - از سماعه ، گويد : شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود : خدا نعمتى به بنده‌اى ندهد كه از او بگيرد تا گناهى كند كه سزاوار گرفتن آن گردد . ( 3 ) 25 - مىفرمود ( ع ) كه : راستى خدا عز و جل يكى از